خدا تنها روزنه امیدیست که هیچگاه بسته نمیشه...و تنها کسی است که با دهان بسته هم میتوان صدایش کرد و با پای شکسته هم میتوان سراغش رفت...و تنها خریداریست که اجناس شکسته را بهتر برمیدارد...و تنها کسی است که وقتی همه رفتند میماند...وقتی همه پشت کردند اغوش میگشاید...وقتی همه تنهایت گذاشتند محرمت میشود...و تنها سلطانیست که دلش با بخشیدن ارام میگیرد نه با تنبیه کردن.
پ ن : متن برگرفته از یک پیامک هست که در وبلاگ همسر اقای جیم خوندم .
نسترن همسر دوست خانوادگی ما بود...گهگداری به خانه ما رفت و امد میکرد...خیلی زود ازدواج کرده بود و سی و دو ساله بود که دو دختر بزرگ نوجوان داشت...با وجودیکه وضعیت مالی خوبی نداشتند اما همگی تلاش میکردند و خانواده خوشبختی بودند...
هیچ وقت امکان نداشت بر لب نسترن خنده را نبینی ...یک شادمانی ذاتی همراهش داشت و پر از شوق زندگی بود...در بدترین حالتها به زندگی امیدوار بود....
در یک عصر پاییزی هنگام غروب شنیدیم که نسترن وقت برگشتن از سرکار به رحمت خدا رفت...
دو سال هست که از این موضوع گذشته اما هیچ کدام از ما باورمون نمیشه که نسترن پیش ما نیست.همیشه فکر میکنیم باز هم شادمانه داره زندگی میکنه...
مرگ نسترن را هیچ کس باور نکرد...
ادمهایی که همواره با ارامش و شادی زندگی میکنند برایم بسیار قابل احترامند.
پ ن : بعضی وقتها انچیزی که دلت نمیخواد پیش میاد ...انچیزی که همیشه ازش گریزانی...با وجودی که هوای همه چیزو داری و شاید دیگران هم همینطور باشند...نتیجه چیزی غیر از این میشه...ممکنه کینه و دشمنی پیش بیاد دلی و یا دلهایی شکسته بشه...با تمام اینها همیشه صبر و سکوت و گذشت قشنگتره.
امروز غروب باران یکساعت تمام بارید...
تو دختر کوچک با موهای مشکی ات یک لحظه تنهام نذاشتی..و دو دست کوچکت را زیر باران بالا بردی و دعایم کردی...
غروب تر پدر که اومد خونه...گفت :.الهی خوشبخت بشی...
و لبخند قشنگ عزیزترینهایم...فکر کردن به دوستان خوبت...به روزهای خوب زندگیت
تمام غم عالم هم بخواهد مثل سیل لحظه ایی بیاید
باز هم در دلت یک شکوفه ایی برای جوانه زدن وجود خواهد داشت...
نگاه کن به دنیا...نگاه کن به بازی!!
کنارهم قطاریات باش...نباشی میبازی!!
دو تا قطره قدر همو میدونند...ولی ادمها قدر همو نه!
ادمها فکر خودشونند
فکر بردهای تنهایی اند...
قطره ها کنار هم خوشبختند...
فکر موجای دریایی اند..
قطره ها باهم میمونند...با غم دریا میرقصند
ادمها هم دور میشن...قطره ها به هم میچسبند
ساعت 2 بعداظهر دیروز برای اولین بار در زندگیم وارد بیمارستان قلب شدم.. ساعت 6برای اولین بار نوار و اکوی قلب دادم ...همان قلب که در رشته تحصیلی ام تمام مسیر سیاهرگ ها و سرخرگها و دهلیزها و بطن هایش را از بر بودم...و حالا خیلی وقت بود وجود بزرگش را نادیده گرفته بودم.
و امروز برای اولین بار در زندگیم انگشتهای دستم را جوهر مالی کردم تا تشخیص هویت بدهم...همان انگشتها که برایم عادیترین چیزهای دنیا شده بودند...
در تمام این دو روز به جسم خاکی ام ...به جسم خاکی انسانها فکر کردم...
به قلبم...به دستانم...به هویت زمینی ام.
در بیمارستان قلب خیلی به من سخت گذشت...با وجودیکه قلبم سالم بود...
در تشخیص هویت هم به من سخت گذشت با وجودیکه سو’ پیشینه نداشتم...و بعد هم ازمایش خون..و سرنگی که یک عالمه خون از من گرفت...و درد کوچکی که احساس کردم بزرگترین درد دنیاست...حال انکه بزرگترین درد دنیا شاید جای دیگری بود و جسم خاکی دیگری با صبر بیشتری تحملش میکرد...
هر کسی که بوده باشم..هر چقدر سرافراز باشم ..خوش تیپ باشم جسم خاکی حسابش جداست...انجا زیر دست پرستارها و دکترها حسابش جداست...
در بیمارستان قلب یادم افتاد اگر فقط لحظه ای...قلبم غیر از انچه که بود میبود...چه ارزویی میتونستم داشته باشم...شاید ان لحظه بزرگترین ارزویم میتونست این باشه که تیک تاک قلبم منظم بشه...چهر ه های خسته انجا زیاد بودند...هزینه ها برای درمان سر به فلک بود...
یادم باشد در زمین ارزوهای مهمتری هم هست اول برای براورده شدن ارزوهای مهم دیگران دعا کنم و بعد برای ارزوهای کوچک خودم...
اخر هفته ایی که رفته بودم مسافرت..
خیلی خوش گذشت...
خاطرات زیبایی برایم افریده شد...
خیلی خندیدم...
شادی کردم...اصلا خود زندگی بود...
ادمهایی که در زندگی برایم خاطرات زیبا میسازند..قشنگ در خاطرم میمانند...درست انها را بر بالای دلم مینشانم ...بی هیچ غباری از ملال زندگی.
هیچ چیز در دنیا برایم از این سختتر نخواهد بود که بخواهم و مجبور باشم خاطرات خوبم را فراموش کنم و جایش را پر از تلخی خاطره ایی دیگر کنم...و ذهنیتم نسبت به کسی عوض بشه...من تحملی برای دو رویی ها و دو شکلی ها ندارم...من نمیخوام زمان و مکان و ادمها حست را نسبت به من عوض کنند ..من همیشه خودم هستم پس تو هم همیشه خودت باش...
هر گاه برایم خاطره زیبایی ساختی بگذار همیشه همانطور عظیم ...پابرجا بمونه حتی بعد از گذر سالها...بگذار روی ان با محبت دلم شکوفه بکارم ...بگذار دلم خوش باشه که دنیا انقدرها هم جایی بدی نیست...و ادمها هنوز هم عاطفه رو میفهمند و محبت هنوز جایش را به نارو زدن و فریبکاری نداده...
وقتی یک کوه که فقط از سنگ ساخته شده میتونه محکم بمونه ..وقتی یک بنای گلی هم میتونه بعد قرنها باقی بمونه..مگه میشه ادمها نتونند یه خاطره خوب را حفظ کنند ؟! /با خودم هم هستم /
بی ربط نوشت : نه هر جانی بود شایسته عشق
نه هر دل در خور دلدار باشد
نه هر مردی بود رهرو در این راه
نه هر تر دامنی را بار باشد ( عطار )
سلام
شکر خدای خوبم...
و ممنونم رویای نازنین و دوست داشتنی ام و دوستان مهربونش ... اقای امیر ارام استاد بزرگوار..مریم خانم 360 ... افرین بانو خانم معلم عزیز .الهه گلم و رز همیشه مهربانم.. اقای علیرضا( مردی از مترو ) مهربان ... اقای پروای گیلان عزیز..اقا قاسم مهربان...عمو رضاعزیز ...شبنم خانم عزیزم ..هستی عزیز و محبوب خانم دوست داشتنی و مرد کوچک من مهربان ...اقای کورش تمدن عزیز..شقایق جان...خاطره های عزیز..فریده خانم و یاسی جان...فرزانه جان و بر و بچه های عزیز تولدانه...بوسه جان..مانای عزیزم و مرضیه مهربانم و مهناز جان ( اریانا)...سورملینا عزیز و دوست داشتنی ام و اقا ی بهنام عزیز.
خیلی خوشحال کننده است وقتی از مسافرت برگردی و قسمت نظرات وبلاگت را باز کنی و دست خط مهربانی دوستانت را بخوانی...که سالگرد روز میلادت را بهت تبریک گفتند.
هر چه ارزوی خوبه برای شما...دوستتون دارم.
20اردیبهشت ....تقدیر بود و تولد دست من نبود..و خداوندم اراده کرد ...
فردا روز میلاد منه....
خوشحالم سرزمین مادریم همیشه با رونی و سرسبز بود و هست و بی اغراق اگر هزار بار هم قرار بود به دنیا بیایم دوست داشتم باز هم در همین خانواده ام به دنیا میامدم..و اسمم همین باشد و خودم همین باشم ...با تمام روزهای خوب و سختش...
پ ن : چه ساختن هایی که مرا سوخت و چه سوختن هایی که مرا ساخت
خدای من مرا فهمی عطا کن که از تجربه های سوختنم ...ساختنی اباد از من بجای ماند ( پ ن برگرفته از وبلاگ محبوب )